· 

Inclusieve samenleving collecte week “Het Gehandicapte Kind”


Van 9 – 14 november 2020 is de collecte week geweest van Het Gehandicapte Kind. Een stichting die veel doet aan inclusie en samen zijn. Deze stichting zet veel projecten op samen met allerlei goede initiatieven in wijken maar ook door het hele land doen ze veel. Hierover schreef ik een blog en deel ik mijn ervaringen over dit onderwerp. 


Informatie website Het Gehandicapt Kind:

Een samenleving waarin elk kind vriendjes heeft en geen gehandicapt kind alleen hoeft te spelen - dat is het ideaal van de Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind.

Uit onderzoek blijkt dat 62% van de mensen met een handicap zich eenzaam voelt. Dat begint al op jonge leeftijd. Gehandicapte kinderen missen contact met vriendjes in de buurt. Ze kunnen niet meespelen omdat speelplekken slecht toegankelijk zijn. Ze doen ook minder aan sport dan leeftijdgenootjes. En ze gaan vaak naar een speciale school, ver weg van huis, of gaan zelfs helemaal niet naar school. Dat zo veel kinderen eenzaam zijn is niet alleen verdrietig; het schaadt ook hun ontwikkeling.

Geen kind zonder vriendjes – dat is waar we ons dagelijks keihard voor inzetten. Al sinds 1950 steunen we projecten op het gebied van spelen, leren en sporten voor kinderen met een handicap. Doel: het zelfvertrouwen van gehandicapte kinderen versterken, en bijdragen aan een positieve beeldvorming. Voor kinderen met alle soorten handicaps in heel Nederland.
Per jaar bereiken we 30.000 kinderen en zorgen ervoor dat zij niet alleen hoeven te spelen maar samen met leeftijdsgenootjes kunnen opgroeien. In de speeltuin, op school, op de sportclub.

We krijgen geen geld van de overheid. Ons werk kunnen we doen door de steun van onze vrienden: donateurs, vrijwilligers en andere betrokkenen.

https://www.nsgk.nl/wat-wij-doen/over-ons/


Dit stukje vertelt wat meer over hun organisatie. Dit raakt mij natuurlijk diep. Ik ben zelf moeder van een gehandicapt kind en zie nu zelf dat het gewoon de waarheid is. Kian heeft geen vriendjes om mee te spelen. Hij heeft wel een aantal kinderen in zijn klas en er zijn wel andere gehandicapte kinderen van onze vrienden maar deze kinderen wonen ver weg en hebben zelf al een drukke dag door alle therapieën, medicatie en alle zorgtaken. Als ik in de buurt zie hoe kinderen met elkaar spelen is dit iets wat ik jammer vind dat Kian dit niet kan doen. Ergens ben ik ook blij dat hij verstandelijk beperkt is want dan voelt hij het niet zoals ik het voel. Hij vind het leuk om buiten te zijn en andere kinderen te zien. Je moet hem helpen in alles en zo ook helpen in spelen. Kian kwijlt, kan soms wat reflux hebben, zit met zijn handen veel in zijn mond, maakt andere soorten geluiden en praat en loopt niet. Hij kan niet zeggen wat hij wilt en dat maakt het samen spelen vrij lastig. Je moet hem overal in helpen en er moet altijd een begeleider naast hem staan die hem kan helpen als hij zich bijvoorbeeld verslikt of spuugt of zichzelf pijn doet. Dat maakt het lastig allemaal. Als ouder zie ik dus best veel bomen op de weg en loslaten kan ik alleen als ik weet dat er iemand bij hem is die weet wat ze moeten doen met Kian. Ik ga dan ook als het lekker weer is vaak naar buiten met Kian, dan gaat hij lopen in zijn rollator of driewieler. Vaak spelen de buurtkinderen buiten en die zien hem dan ook lopen en fietsen. Ze stellen me vaak vragen over Kian maar het zou zo leuk zijn als ze gewoon een bal pakken en zeggen kom we gaan voetballen of met hem samen spelen. Boekje voorlezen, muziek luisteren, dansen alles kan. Dat zie ik niet maar ergens snap ik het ook want het is onwijs moeilijk. Kian kan ineens aan je haren trekken of dus kwijlen en dat vinden kinderen vaak niet fijn. Het is dus iets wat heel moeilijk is vooral voor kinderen met een verstandelijke beperking maar als ouders gunnen wij hem hetzelfde als wij vroeger ook hadden, gewoon lekker spelen met vriendjes en vriendinnetjes.



Dit weekend is Kian voor het eerst naar een logeerhuis gegaan. Daar zit hij in een groepje met 5/6 andere kinderen en toevallig een “vriendje” van Kian. Mijn lieve buurvrouw heeft een zoontje die ook gehandicapt is en die logeert daar al wat langer. Er is dus voor beide kinderen een herkenbare gezicht. Dat is leuk en ik hoop dat ze toch blij zijn dat ze daar heen gaan. Kian doet allemaal leuke dingen zoals bakken, buiten zijn, naar de speeltuin, in het bos spelen, zwemmen etc. Gewoon even weg zijn uit zijn omgeving. Voor ons is dit fijn omdat we dan echt even zonder alle zorgen zijn, goed slapen is dan fijn maar ook loslaten.

Op deze manier kan Kian toch samen spelen en is hij met andere kinderen maar ik vind het jammer dat onze kinderen het op deze manier moeten opzoeken. Weer is hij afgesloten van de buurt en dat is juist niet wat we willen. Ik denk dat dit anders kan en anders moet en daarom steun ik deze stichting. Deze week was dus de collecte week. In onze wijk in Leidsche Rijn Utrecht organiseren wij de collecte al sinds 3 jaar. Dit doen we met veel plezier. Alleen nu met corona is alles een beetje anders. Er waren dit jaar maar 3 mensen die wilde collecteren. Wij zelf hebben besloten een online collecte bus te maken ook vanwege corona en dit hebben we in de wijk gedeeld in de hoop dat de mensen die normaal geven nu ook willen geven. Er is al een aardig bedrag opgehaald maar de collecte bus blijft open! Er kan dus gewoon na deze week nog gedoneerd worden. Ik deel hierbij de link van onze eigen collecte bus met de hoop dat er nog mensen zijn die willen doneren.

https://hetgehandicaptekind.digicollect.nl/shirin-van-rooijen

Dit zijn Kian en Nuri. Samen spelen is voor hun op deze manier en zij leven zeer geïsoleerd omdat er niet veel kinderen zijn die met hun willen spelen. Kian & Nuri wonen naast elkaar en gelukkig ben ik goede vriendinnen met de moeder van Nuri maar voor ons als ouders is dit onze realiteit. 


Via een blog wilde ik mijn eigen ervaring delen betreft dit onderwerp en dat er nog veel kan gebeuren. Door deze stichting te steunen kunnen zij bijvoorbeeld sportclubs, speeltuinen, scholen en nog veel meer plekken toegankelijk maken zodat ook Kian bijvoorbeeld kan gaan sporten ergens en dus in aanraking komt met andere leeftijdgenoten. Hierdoor hoop ik dat deze doelgroep kinderen zich minder eenzaam zal voelen maar ook wij als ouders worden hierdoor gelukkiger. Wij zien ons kind iets doen wat elke kind hoort te doen en iets wat “normaal” is en daardoor voelt ons leven iets minder ander en minder beperkt.

Ik roep ook ondernemers op om na te denken hoe ze deze doelgroep minder eenzaam kunnen maken, dus denk bijvoorbeeld aan een prikkel arm uurtje ergens bij een speelparadijs, een sportclub of een muziekles die ook een lesje maakt waarin kinderen met een beperking mee kunnen doen.  Laten we samen een maatschappij maken die meer inclusief is en denkt aan alle soort mensen.

Vanuit de wijk kreeg ik een aantal reacties dat men hier eigenlijk nog nooit over na had gedacht was door vooral andere ouders. Dat snap ik wel eigenlijk want als je er niet mee te maken hebt. Wel kreeg ik een ontzettende lieve reactie van een mevrouw dat haar dochter graag boekje wilde voorlezen aan Kian! Zoiets simpels maar super leuk! Samen spelen met allerlei kinderen, dat is nou inclusie. 

 

Bedankt voor het lezen en ik hoop dat dit wat meer ogen opent.