· 

Covid 19

Een heftige tijd waarin we zitten.

We zijn onszelf kwijt merk ik. Ons leven waarin alles gewoon goed liep zoals het liep. Ik spreek uiteraard voor mezelf als ik dit zeg maar het is wennen. Ik wilde er eigenlijk niet over schrijven maar in een korte tijd waarin alles snel gegaan is merk ik veel verschillende reacties van mensen. Angst, boos, verdriet etc.. alles komt aan orde. Maar ook zie ik positieve berichten, mensen helpen elkaar, we komen voor elkaar op, er wordt niet meer gekeken naar religie of huidskleur. Nu is de vraag: “hoe kan ik je helpen?”  Dat is mooi en bijzonder. Vaak bij zulke rampen komen er ook positieve gedachtes omhoog.

De eerste dagen waren heftig. Ik had veel emoties maar vooral dat ik boos was. De scholen gaan dicht tot 6 april. Kian zit thuis. Boos dat hij onderwijs mist was ik ook maar ik ben dankbaar dat hij veilig thuis was. We besloten al binnen een paar dagen geen pgb-ers in huis meer te laten komen. Een eigen lockdown. We gaan alleen naar buiten als we moeten. Kian komt niet op een openbare plek, hij gaat niet meer spelen in de speeltuin, geen paardrij les, geen bezoeken meer naar familie, geen verjaardagen, helemaal niets. Ja we maken zo 1x per dag een wandeling of een fietstocht. Maar daar blijft het bij. Kian speelt in de tuin met zijn rollator en fiets. Blijf op meters afstand van iedereen. Wij houden afstand van iedereen. Het moet gewoon.

 

Ik hoor veel kinderen nog buiten spelen. Kinderen moeten thuis blijven omdat ze op school elkaar kunnen aansteken maar elke speeltuin, voetbal veld is vol met kinderen. Nog steeds zie ik dit. Ik weet dat het mag maar wel met die afstand van 1,5 meter. Dat gebeurt alleen niet in de werkelijkheid. Niet alleen kinderen maar ook groepjes volwassen mensen die samen sporten. Ook de sportscholen zijn dicht en dit is niet voor niets. Ik hoor ook dat er veel hangjongeren zijn op straat. Zo heeft deze “lockdown” geen nut. Ik ben hier hard in want het is niet alleen jezelf maar het gaat om andere die kwetsbaar zijn die hiervan overlijden.

 

2 weken geleden voor de “paniek” werd Kian ziek. Heel ziek, binnen 1 dag had hij koorts en klonk benauwd. Wij waren bang. Belde het ziekenhuis op en konden gelijk langs komen. We werden in een kamer gezet op de SEH in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Artsen kwamen alleen in pakken en maskers binnen want wie weet had Kian het Corona virus. Kian zit op school in Brabant en daar begon het virus op dat moment. Al voordat de overheid heftige maatregelen nam kwam Kian al thuis te zitten en ging niet naar school. Toen ging de rest van Nederland nog naar school, toen raakte we elkaar nog aan, toen was er nog niets dachten veel mensen, we overdrijven, onzin…. Maar juist toen werd Kian ziek en er waren toen een aantal gevallen in Brabant bekend geworden ondertussen. We werden met een antibiotica kuur naar huis gestuurd (op aandringen van ons vanwege rode oren en rode keel) en er werd een corona test afgenomen (ook op aandringen van ons). Kian at en dronk toen nog maar zoals we weten van Kian kan dit ineens veranderen.. Na 24u kregen we de uitslag. Voor de zekerheid bleven we die 24u binnen. We hadden eten dus konden ons focussen op Kian.

Kian sliep veel die dag, at en dronk gelukkig wel. Kreeg zijn antibiotica kuur.

Die avond om 23:00u keek ik toevallig op de site van het UMC, ik kon namelijk inloggen en daar zou een uitslag staan. Als het positief was moesten we de GGD bellen. Als het negatief was dan was Kian “gewoon” ziek.


Uitslag:



We waren dankbaar. Dankbaar dat Kian het niet had. Dit is wel realiteit, Kian is een doelgroep die ze erop testen. Dan komt het dichtbij, de werkelijkheid. Het was een lange dag kan ik je vertellen. Helaas doen ze nu niet meer zo snel een test, alleen als je doodziek bent omdat er helaas niet genoeg testen beschikbaar zijn. Realiteit. 


Daarna begon alle hectiek, Nederland raakte in paniek. Hamsteren, toiletrollen we werden gek met z'n allen leek het wel. 


Dus onze dagen zijn tegenwoordig vrij simpel. Onze agenda is leeg. We zitten veel binnen met Kian. Alleen een fietstochtje of wandeling als het lekker weer is. Anders in de tuin spelen. Niet veel. Alle fysiotherapie oefeningen en school oefeningen doen wij. Frank werkt thuis en we wisselen het af de zorg zodat ik ook kan blijven werken.

 

Wellicht is het zo bedoeld. Moeder natuur laat weten dat we op aarde een potje van maken. Je hoort van die verhalen, dan heb je zulke pandemie nodig om de wereld even wakker te schudden. Laten weten dat we niet meer zo door kunnen gaan. Ik vind het logisch, we maken onze wereld kapot, alle natuurrampen, alles ging in een snel tempo. We konden overal komen, de wereld was klein geworden, voor alles was een oplossing. Nu hebben we geen oplossing, we kennen dit niet. Het is onbekend. De lucht in Wuhan is nog nooit zo schoon geweest, water in Venetië heeft nu helder blauw water... 

 

Natuurlijk leef ik ontzettend mee met iedereen die ziek is, hun dierbaren verliest, niet bij de begrafenis kan zijn, mensen die in de zorg, onderwijs, politie, als schoonmaaksters etc werken, andere mantel ouders die ook in de zelfde situatie zitten als wij, mensen die hun baan kwijt zijn, ondernemers die het moeilijk hebben maar gewoon iedereen! Iedereen heeft het zwaar. De wereld is even kapot lijkt het. We weten het niet meer.

 

Enigste manier om hier uit te komen is samen. Ik denk dat liefde en respect voor elkaar belangrijk is en vooral geen oordeel hebben want niemand kan in de situatie van een ander kijken. Het is een heftige tijd voor iedereen laten we dat voorop stellen en iedereen doet zijn best.

 

Voor nu kan ik alleen maar vragen wat iedereen vraagt, blijf binnen, neem geen risico's, ben je ziek blijf ook thuis, houdt 1,5m afstand en neem geen risico's. Het is niet alleen jou leven maar die van ons allemaal. 

 

 

Fijne zondag.  

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Saskia (zondag, 22 maart 2020 15:46)

    Goeie laatste zin Shirin!!